Θα σου πω μια ιστορία
που δεν την έχω πει αλλού,
πως καταστράφηκε η Τροία
του παλιού καιρού.
Ήμουν εκεί
όταν μπήκαν οι Αχαιοί
όταν ανέβηκαν στα τείχη.
Γύρω απ’ την Τροία
οι Αχαιοί.
Δέκα χρόνια πολιορκία.
Δέκα χρόνια πολεμούσαμε
ζούσαμε και δεν ζούσαμε.
Δέκα χρόνια χωρίς ζωή
σάπιο νερό, σάπιο φαΐ.
Ώσπου ένα πρωί
μπήκαν οι Αχαιοί
στην πόλη.
Καταστραφήκαμε όλοι,
η Τροία δεν υπάρχει πια
χάθηκε μες την φωτιά.
Τώρα εμείς
σε κάθε τόπο, σε κάθε γη
γυρνάμε
πρόσφυγες και ξένοι.
Κι όλα αυτά για την Ελένη
για μια γυναίκα
για ένα μουνί.
Πρόσφυγες από χώρα σε χώρα,
ότι και να πεις τώρα
είναι πια αργά.
Όλα έχουν πια χαθεί.
Η Ελένη είναι μακριά
την πήραν πίσω οι Αχαιοί.
Τώρα αγκομαχά
στου Μενελάου την αγκαλιά.
Απελπισμένοι
μόνοι, πρόσφυγες και ξένοι
προσπαθούμε να ξεχάσουμε την Τροία
δεν μιλάμε πια για την Ελένη
και ακολουθούμε τον Αινεία
που μας οδηγεί στην Ιταλία.
