Αναζητώντας την τελειότητα σ’ έναν κόσμο που δεν είναι τέλειος
δημιουργούμε με το μυαλό μας τοπία φανταστικά,
πλάσματα που δεν υπάρχουν.
Και καταλήγουμε με ματωμένα πόδια
απ’ την πολύχρονή και μάταιη αναζήτηση.
Βαρέθηκα. Άφησε με εδώ
μόνο μου όπου μπορώ να κλάψω
χωρίς να με βλέπει κανείς.
Να κλάψω για την άδικη ζωή μουπου την πήρα στραβά
που μου αρνήθηκε ότι είχα φανταστεί
ότι αναζητούσα.
Την εκπληκτική ομορφιά του επίγειου παραδείσου
την ασύγκριτη χάρη του μυθικού μονόκερου.
Και ας φτάσαμε ως τα όρια
του γνωστού και του αγνώστου κόσμου.
Και ας περπατήσαμε πέρα από τις άγνωστες Ινδίες.
Δεν βρήκαμε τίποτα.
Άφησε με λοιπόν μόνο μου εδώ
σ’ αυτόν τον έρημο τόπο που κανείς δεν με βλέπει.
Και όταν γυρίσεις
(αν γυρίσεις)
πίσω με το καλό
πες σ’ αυτούς που δεν ήρθαν μαζί μας
που δεν ήθελαν να ακολουθήσουν
ότι εγώ έφτασα στον στόχο μου,
στον προορισμό μου.
Εγώ θα μείνω εδώ
σ’ αυτήν την κακοτράχαλη έρημο
χωρίς να ξαναδώ ποτέ την πατρίδα.
Βαρέθηκα πια να περπατάω.
