Σήμερα είναι των νεκρών η μέρα
η μέρα που βγαίνουν οι νεκροί
να περπατήσουν πάνω στην γη ξανά,
να δουν τους ζωντανούς
να τους κάνουν,
να τους πουν.
Μα σήμερα οι δικοί μου
οι νεκροί έχουν μαχαίρια
και ήρθαν να με βρουν
μες την ησυχία της καρδιάς μου.
Έρχονται με τα εξαπτέρυγα στα χέρια
σαν σε πομπή,
σαν σε θανάσιμη λιτανεία.
Με πλησιάζουν αργά- αργά
μες της σιωπής μου την ησυχία
και ο καθένας
μου ρίχνει μια μαχαιριά
βαθιά
μες την καρδιά.
Οι νεκροί πίσω δεν γυρνούν
παρά μια μέρα το χρόνο
στον ύπνο μου μόνο.
Και ότι έχω κάνει
πίσω δεν γυρνά
μα με βασανίζει όταν κοιμάμαι.
Να γύρναγα πίσω ξανά.
Να μπορούσα ήρεμος να κοιμάμαι.
