Η αγωνία των πραγμάτων να επιβιώσουν
ξεχασμένα σε μια γωνιά στο σαλόνι
κάτω από του χρόνου τη σκόνη ή ακόμα χειρότερα
μέσα σε κάποιο ντουλάπι κλεισμένα
εδώ κι καιρό ξεχασμένα.
Η αγωνία των πραγμάτων να ζήσουν
να βγάλουν από πάνω τους την σκόνη
να αποκτήσουν αυτό το κάτι
- ίσως ζωηρότερο χρώμα- που χτυπάει στο μάτι,
να κάνουν φασαρία μέσα στο ντουλάπι
μέσα στου μεσημεριού την ησυχία
για να αναρωτηθούν οι άνθρωποι
Τι συμβαίνει εκεί μέσα;
Τι υπάρχει εκεί μέσα;
Η αγωνία των πραγμάτων να επιβιώσουν
στην καρδιά των ανθρώπων
να γίνουν ευχάριστα στην αφή,
όμορφα στο μάτι.
Να γίνουν αγαπημένα
να αποκτήσουν αυτό το κάτι
που θα κάνει τους ανθρώπους
να νοιάζονται για αυτά
να τα προσέχουν.
Ίσως είναι μάταιη αυτό το πρωί
που το ημερολόγιο λέει πέντε Αυγούστου
της χρονιά του χίλια εννιακόσια σαρανταπέντε
σε αυτών εδώ την πόλη που λέγεται Χιροσίμα.
Ίσως κιόλας να ακούνε το αεροπλάνο.
Η αγωνία των πραγμάτων να επιβιώσουν
στις καρδιές των ανθρώπων
σήμερα είναι πιο έντονη
Χίλιες φορές μεγαλύτερη
από όλες τις άλλες μέρες.
